Zor bir kıştı. Hem zor, hem soğuk. O kadar üşüdüm ki, yazın en hararetli sıcağı gelse ancak ısıtır beni. Ki, en boğucu gününde bile şikayet etmeyi düşünmüyorum. Gelmesini ne kadar kuvvetli dilesem o kadar geç kalıyor bahar. Dallarda açan çiçekler de yollarını şaşırdıklarından şüphe ediyor olmalılar. Hayır hayır, cemrelerin düştüğü mevsimdeyiz, doğru geldiniz. Amma ve lakin mevsim sizi tutturamadı.
Günler uzadı, iş çıkışları aydınlık. Bir nebze ferahlık sağlasa da, ucuca eklenemiyor, toplanarak çoğalmıyor. Güneş çok nazlı bir sevgili, heveslendirip kaçırıyor yüzünü. Daha fazla özletiyor, ardından baktırıyor. Sonrası yine soğuk, sımsıkı pencereler, kat kat kıyafetler...
Bir türlü tepede göremediğimiz güneşin bulutları yarmasını, kendini adamakıllı göstermesini ve tüm enerjisini iliklerime enjekte etmesini bekliyorum. Günler uzasın, yürüyüşler artsın, sporlara gidilsin, forma girilsin istiyorum. İşler azalsın, yükler boşalsın, kafalar rahatlasın artık, ne olur.
Kayıtlar
